Biraz Empatiye Ne Dersin?

İnsanlar yargılamak konusunda o kadar aceleci ki bir an bile düşünüp olayın ardına arkasına bakmayı düşünmüyorlar. Direkt olarak aklına ilk gelenleri söylüyorlar ve genelde de acımasızca yorum yapıyorlar. Neden bu kadar kindar olduk ki? Biraz empati, biraz karşıdakini anlamaya çalışmak ve dahası karşıdakinin bakış açısıyla olaylara bakmak demiyorum bakmaya çalışmak bu kadar zor olmamalı. Özellikle de sosyal medya ortamında insanlar o kadar düşüncesiz ve acımasız ki en kötü şeyleri, nefret dolu söylemleri bir an bile düşünmeden yazıyor, bir ekranın arkasına sığınmak bu kadar kolay işte...

Bir Akşam Vakti

Bir trenin düdüğü çalıyor uzun uzun,
Uzak diyarlara ben geliyorum dercesine,
Karşıdaki dağların karları bizi selamlıyor,
Oysa burada güneş yüzümü yakıyor,
Manzara sık sık değişiyor,
Kimi tepelerin ardında evlerin ışıkları yanıyor,
Ağaçlar ufacık bir rüzgarda sallanıyor,
Bacalarından duman tüten evlerde kim bilir kimler yaşıyor,
Koyu bir sohbet öncesi soba üzerinde çay kaynıyor,
Biz ise bu koca kalabalık içinde yalnızız...

İçindeki Buzu Eritmek

 

İçindeki buzu erit, çünkü donuyorsun, donduruyorsun. Kime bu nefretin, kime bu öfken? Neye kızdın bu kadar? Hayat senden neleri aldı da taşa döndün? Herkes düşmanın mı senin? İnsanları sevmek bu kadar zor mu? Hır gür içinde mi yaşamak istersin yoksa her yerde açsın mı sevgi çiçekleri?

Teşekkür

Üzülerek söylemeliyim ki çok az teşekkür ediyoruz, hatta bazen teşekkür etmeye gerek bile duymuyoruz. Bilmiyorum hiç başınıza geldi mi ama bu aralar ben aynı olayı bir kaç kez yaşadım ve en sonunda da edemedim, buradan sizinle paylaşmaya karar verdim. Öncelikle ilk iki olay aynı gün içerisinde ve az çok beş dakika arayla meydana geldi.